Etxe ez zen ez argitsua ez irekia izaten hasi. Etxebizitza zatikatua zen, espazioak bereizirik zeuden, eta argia ez zen ia zeharkatzeko gai. Metroak bazituen ere, ez zeukan oraindik bizitza batera egiteko lekurik.
Erabakirik garrantzitsuena ez zen estetikoa izan. Egiturazkoa eta emozionala izan zen: sukaldea mugitzea.
Etxearen erdigunea lekuz aldatzea suposatu zuen eta, zerbaitek benetan funtziona dezan, batzuetan berriro hasi behar dela onartzea. Ez zen soilik altzariak tokiz aldatzea, egunerokotasunaren bihotza non egongo zen erabakitzea baizik.
Sukaldea eguneko gunearen parte bihurtu zenean eta paretak desagertu zirenean, etxeak arnas hartu zuen. Argia oztopo barik zeharkatzen hasi zen eta espazioak isolatuta egoteari utzi zioten. Hormak kentzean, jatorrizko egurrezko zoruak bere historia agerrarazi zuen: pareta zaharrek utzitako zuloak zementuz estali ziren, aurreko banaketaren arrastoa bistan utziz. Ez zen iragana ezabatu; integratu egin zen.
GERO
LEHEN
Hormigoizko portiko nagusia ere bistaratu zen, sukaldea enmarkatzera pasatu zen, bai eta etxebizitzako erdigune berria argi eta garbi seinalatzera. Ez zen ezer berririk gehitu: han zegoena agertzen utzi baino ez.
Erreformak ez zuen etxe perfektua bilatzen, hazteko prest zegoen etxe bat baizik. Familia berri batentzat, espazio berean elkar ikustea, elkar entzutea eta elkarbizitzea behar duena. Horregatik, garrantzitsuena ez zen azken akabera izan, baizik eta sentsazioa: zabalera, argitasuna eta dena gertatzen den erdigune argi bat..
Egun etxebizitza zabal eta argitsua da, non banaketak lagundu eta argiak agintzen duen. Historia ezkutatzen ez den etxe bat eta espazioa barruan gertatzen den bizitzari laguntzeko antolatzen dena.
